Dağınık Yazı

Ey blog,

Görüşmeyeli Ali Bey'in 3. yaş doğumgününü kutladık. Şenlikliydi.
Öncesinde de babasınınkini. Kebap ağırlıklıydı.
Arada zehirlendim kustum mustum.
Sporu bıraktım, yetti de arttı bile.
İşyeri üstüme bastı, fenalıklar geçirtti ama şimdi rayına girer gibi yaptı.
Bir ara raftinge gittim Düzce'ye. Feci ıslandım ama zevk aldım.
Pasta elbetteki Burcu'dan ve Ebru'dan. Ali'nin hayatını özetliyor.
Bu resimde mutluluk anı fotosu. Anneler günü münasebetiyle babasının Ali'nin eline zorla tutuşturduğu çiçeği bana zorla vermesi ve benim onu zorla öpmem.Kuzuuum benim...Çok şekerdi ama...



Gönül isterdi ki üç beş laf daha edebileyim ama the Ali müsade etmiyor. Gidiyorum 235 kez okuduğum "Ben ve çevremiz" adlı kitabı 236. kez okumaya.

Büyümüş de sergileri olmuş sıpanın...

Medyatik Ali

Her yerim agriyorrrrr!

Gurur duymuyorum. Yani bütün bir kış yiyip içip yattıktan sonra her bahar aynı panikle diyete girmekten dolayı kendimle gurur duymuyorum. Hayatımın hiçbir döneminde spor yapmaktan hoşlanmadığım için yan gelip yatmaktan, mümkünse iki adımlık yere bile arabayla gitmekten dolayı kendimle gurur duymuyorum. Yaş 30u geçince yavaşlayan metabolizma sayesinde günbegün daha da zorlaşan kilo verme sürecinde sinirlenip anasını satayım yapacaz artık şu lanet sporu demekten dolayı kendimle gurur duymuyorum. İşte ondandır müstahak sana bu acılar halet-i ruhiyesi içinde oturmam koltuğumda bacak bacak üstüne bile atamadan. Her yerim ağrıyor ey günlük. Öldüm bittim ben. Keşke peşin vermeseydim parasını power plate'in. 14 seans daha bu acılara devam....!