Bugün Dünya Diyabet Günü. Yani öyleymiş. Türkiye'de pek iplemeyiz böyle şeyleri ama Amerika'da günlerdir hazırlanıyor insanlar. Neye mi? Seslerini duyurmaya.

Amerika'da hergün 40 çocuk tip 1 diyabet teşhisi alıyor. Yılda 150.000 çocuk. Dünya'da ise tip 1 ve tip 2 diyabet sayısı hergün artıyor. Ve tıpkı benim gibi, bizim gibi milyonlarca diyabetli ve diyabetli ebeveyni bir tedavi umuduyla yaşıyor. Biz Türkiye'de sade bir umutla yaşarken, Amerika'da o umutla insanlar çoluk, çocuk, diyabetlinin tüm yakınlarıyla beraber belli günlerde yürüyor, JDRF için bağış topluyorlar. JDRF, juvenil diyabetini tamamen tedavi etmek için çalışan bir araştırma kurumu.

Türkiye'de kaç çocukta tip1 diyabet var bilmiyorum, konunun istatistikleri var mı onu bile bilmiyorum. Tek bildiğim endokrinimizin "tip 1 diyabet sayısı çok arttı" bilgisi.

Ben 7 ayda diyabet namına ne öğrendiysem hep yurtdışı kaynakları sayesinde öğrendim. Tudiabetes diye bir sitede hergün bir sürü ebeveynle yazışıyorum, fikir danışıyorum. Bir sürü hikayeyi okuyor, yalnız olmadığımı gördükçe güçleniyorum.

Mesela Ali ile beraber Caleb'i takip eder olduk. Onun pompaya geçisini, hipoglisemi durumunda nasıl hissettiğini ondan dinler olduk. Sonra ben Lorraine ile (annesi) sürekli yazışır oldum. Bir bakmışım ki böyle böyle facebook listemde Amerika'dan insanlar olur olmuş. Beni en yakın arkadaşlarımdan daha iyi anlayan yüzünü bile görmediğim bir sürü arkadaşım var artık. Hergün birbirimize kan şekerlerinin durumunu bildirdiğimiz. Ne garip değil mi?

Caleb'in hikayesini izlemelisiniz, gerçi bir yarışma için hazırlanmış, fazla dokunaklı. Aslında böyle gözüktüğü kadar zor hayatlarımız yok, bunu itiraf ettik Lorraine ile birbirimize. Ama yine de bizimki hayli değişik bir hayat. Kaygının günlük hayatımıza gömülü olduğu bir hayat. Dikkatin, soğukkanlılığın, hesabın kitabın özellikle matematiğin her an içinde olduğu bir hayat. Ama çok şükürki hepimizin artık kabullendiği bir hayat.

7 buçuk ay oldu Ali diyabet olalı. Diyabet artık hayatımızın bir parçası, onu reddetmenin durumumuza çaresi yok. O nedenle artık isyan etmiyoruz, bununla nasıl yaşarıza bakıyoruz. Bugün dünya diyabet günüymüş. Bu günün tarih sayfalarından kalkacağı günler bence çok uzak değil. Tüm tip 1 diyabetli çocukların gözlerinden öper, onlara sağlıklı, huzurlu ve pek çok mutlu bir ömür dilerim.